- НАСИХАТ
- ҚАРАЛДЫ: 953
Алла елшісі мен бір бәдәуидің хикаясы
Әнәстің (р.а.) риуаяты бойынша, бірде Алла елшісі мешітке кіреді. Үстінде Нәжранда (Йеменге жақын аймақ) тоқылған қалың шапан бар болатын.
Әнәстің (р.а.) риуаяты бойынша, бірде Алла елшісі мешітке кіреді. Үстінде Нәжранда (Йеменге жақын аймақ) тоқылған қалың шапан бар болатын.
Абдуррахман ибн Хаббаб әс-Сәламидің риуаяты бойынша, Расулаллаһ (саллаллаһу аләйһи уә сәлләм) Тәбукке әскер жасақтау үшін, сахабалардан көмек көрсетулерін сұрады.
Әбу Һұрайраның (р.а.) риуаяты бойынша, мұсылмандардың бірі Алла нәбиіне (саллаллаһу аләйһи уә сәлләм) келіп: «Уа, Расулаллаһ! Мен сілкіп салар тулағы жоқ сіңірі шыққан пақырмын», – деді.
Икрима былай әңгімелейді: «Бір күні Омар (р.а.) көзі көрмейтін, құлағы есітпейтін, өзі мылқау бір адамның қасына келіп: «Мына адамның бойынан Алланың қандай нығметтерін көріп тұрсыңдар?» – деп сұрады.
Рәбиа ибн Кағыб (р.а.) былай әңгімелейді: «Таңның атысы, күннің батысы Пайғамбарымыздың қызметінде жүріп, тіпті ел орынға отырғаннан кейін де, түнгі намазын тамамдап үйіне қайтқанда, «Аяқ астынан Расулаллаһтың бір шаруасы шығып қалар», – деп, Расулаллаһтың есігінің алдында тапжылмай отыратынмын.
Әбу Зәрр (р.а.) былай деген екен: «Аллаға ант етем, егер де менің білгенімді білсеңдер, әйелдеріңмен жақындаспақ түгіл, төсектеріңде жата алмас едіңдер.