Ибраһим Әдхам алғашқыда Қорасан дәулеттілерінің бірі еді. Бірде сәнді сарайының бір терезесінен сыртқа көз салып тұрып, алыстан бір адамды көреді.
Ибраһим Әдхам алғашқыда Қорасан дәулеттілерінің бірі еді. Бірде сәнді сарайының бір терезесінен сыртқа көз салып тұрып, алыстан бір адамды көреді.
Тақуа құлдардан Амр ибн Динардың айтуына қарағанда, көне уақытта Мәдиналық бір кісінің қала шетінде тұратын қарындасы бар еді. Науқас болғандықтан, жиі барып қалын сұрап тұратын. Бір күні әлгі қарындасы аурудан қайтыс болғанда,
Әбу Һұрайра (р.а.) былай келтірген: «Бір күні Пайғамбарымызға (ﷺ) барып, Қиямет күні оның шапағатына кімдер ең көп кенелетінін сұрадым. Ол әдеттегі байсалды қалпымен:
«Күнә жасаған мұсылман – кәпір» деп түсінетін харижиттердің бір-екі адамы имам Ағзамға келіп: «Мешіттің ауласына бірі араққа сылқия тойып жан тапсырған ер кісі мен зина жасап, кейін жүкті екенін сезгенде, өз-өзіне қол жұмсаған әйел әкелінсе, оларға қандай пәтуа шығарар едің?
Вьетнам соғысының аяқ кезі болатын. Елге оралмақ болған сарбаздың бірі үйіне телефон соғып, әке-шешесімен тілдесіп: «Үйге қайтып келе жатырмын. Бірақ сіздерге бір өтінішім бар, өзіммен бірге бір жолдасымды үйге ерте келсем деп едім», - деген тілегін білдіреді. «Әрине, өзіңмен бірге ерте кел, танысармыз», – десті үйіндегі ата-анасы.
Бір күні сахаба Үбәй ибн Кағб (р.а.) пен хазірет Омар ибн Хаттаб (р.а.) бір мәселеде таласып, қазыға барып жүгінеді. Қазы халифаның келгенін көргенде, орнынан ұшып тұрып орындық ұсынады. Бірақ бұл аңдаусызда Омардың (р.а.) ашуын туғызады: