Ислам дінінде уақып — Алла разылығы үшін дүние-мүлікті халық игілігіне арнап, оны сатуға, сыйлауға немесе мұраға қалдырмауға бекіту дегенді білдіреді. Бұл — адам өмірден өткеннен кейін де сауабы тоқтамай жалғаса беретін ең сауапты амалдардың бірі.

Құран Кәрімде Алла Тағала:
«Сендер жақсы көрген нәрселеріңнен Алла жолында жұмсамайынша, шынайы игілікке жете алмайсыңдар» — деп баяндайды (Әли Имран сүресі, 92-аят).

Ал Пайғамбарымыз Мұхаммед (с.а.у.):
«Адам баласы қайтыс болған соң, үш амалдан басқа барлық амалы тоқтайды: садақа жәрия, пайдалы ілім және дұға жасайтын салихалы ұрпақ», — деген (Мүслім риуаят еткен).
Ғалымдар осы хадистегі «садақа жәрияның» ең көркем әрі кемел үлгісі — уақып екенін атап көрсеткен.

АТА-БАБАМЫЗДАҒЫ УАҚЫП ДӘСТҮРІ

Қазақ даласында уақып дәстүрі ертеден қалыптасқан. Бай-манаптар мен діндар азаматтар мешіт, медресе, құдық, көпір, жол, қонақ үй салып, оны халыққа уақып еткен. Кейбірі егіндік жерін, мал-мүлкін жетім-жесірге, шәкірттерге немесе мешіт қызметіне арнап қалдырған.
Бұл — ата-бабамыздың терең иманы мен кемел көрегендігін айғақтайтын асыл мұра.

УАҚЫПТЫҢ БЕРЕКЕСІ

Уақып — қоғамды біріктіретін, мұқтажға медет, келер ұрпаққа аманат болатын сауапты жол. Уақып еткен адамның дүниесі кемімейді, керісінше берекесі артып, игілігі еселенеді. Ең бастысы — бұл амал ақыретке азық болып жиналады.
Уақып — уақытпен өшпейтін, тасқа қашалған сауап, ұрпақтан-ұрпаққа жалғасатын ізгі із.

Омар Асқарбек,
Қаратау қаласы «Әбдібай ата» мешітінің имамы