- НАСИХАТ
- ҚАРАЛДЫ: 837
Ұлымның үйренгенін аз деме
Ұлы Хаммад «Фатиха» сүресін үйренгенде, Имам Ағзам (р.а.) ұстазына бес жүз күміс ақша жібереді. Ұстазы бұған таң қалып:
Ұлы Хаммад «Фатиха» сүресін үйренгенде, Имам Ағзам (р.а.) ұстазына бес жүз күміс ақша жібереді. Ұстазы бұған таң қалып:
Әбу Ханифа (р.а.) харамға барынша сақ еді. Егер бір нәрседен шүбәланса, қолындағы бар дүниесін дереу садақаға таратып жіберетін.
Атағы елге көп тараған Байдалы шешен қартайған шағында кедейлік басып, жұтаң өмір сүріпті.
Бір жылы құрбан шалатын малы болмай, үйінде отырып қалыпты. Дөңмұрын деген сол ауылдың молдасы:
Бір адам әлдебір жерге біраз қазына тығып қояды. Бірақ уақыт өте келе көмген жерін ұмытып қалады. Шарасы таусылып Имам Ағзамға (р.а.) келіп ақыл сұрайды.
Әбу Юсуф (р.а.) әңгімелеуде:
Әкем дүние салғанда мен әлі бала едім. Өнер үйренсін деп шешем мені әуелі тігіншіге ертіп барды. Мен ол жерді ұнатпай, Имам Ағзамға (р.а.) келдім. Шешем бұған қарсы болып, ұстазыма жолықты. Имам (р.а.) оған:
Ібіліс өзінің көмекшілерін жинап: «Адам баласы дүниені жақсы көре ме?» деп сұрайды. Олар «Иә» деп жауап қатты. Ібіліс сонда: «Егер дүниені жақсы көрсе, олардың пұтқа табынбауы аса маңызды емес.