- НАСИХАТ
- ҚАРАЛДЫ: 1653
Әбу Ханифаның сабыры
Бір күні Имам Ағзам Әбу Ханифа (р.а.) дәріс оқытып отырғанда, байқаусызда аяғын шаян шағып алады.
Бір күні Имам Ағзам Әбу Ханифа (р.а.) дәріс оқытып отырғанда, байқаусызда аяғын шаян шағып алады.
Ислам мемлекетінің қуатты кезі. Елдің қарны тоқ, көйлегі көк, бұл бір қой үстіне бозторғай жұмыртқалаған заман еді. Алайда байлығы мол, салтанаты шексіз елді, кең аумақты басқарғанмен хазірет Омар ибн Хаттаб (р.а.) баяғы қарапайым қалпынан өзгермеді.
Омар ибн Хаттаб (р.а.) баяғы надандық дәуірді есіне алса, кейде күліп, кейде жылайтын. «Жылайтын себебім, – дейді екен сұрағандарға, – ол кезде иісі араб халқы қыз баладан обадан бетер үркетін.
Ертеде байлығы тасқан, өркөкірек бір патша өмір сүріпті. Сол кездегі дәстүр бойынша патшаның төсегін күнде бір күң келіп салуы тиіс екен.
Бірде Әбүл-Хайсам: – Менің кей көршілерім арақ ішеді. Осыларды ұстап беріп, бір жазалатсам ба екен? – дейді.
Әнәс (р.а.) келтірген риуаятта былай баяндалған: